Nowy ukraiński prezydent ma kryminalną przeszłość i fizis typową dla postsowieckich aparatczyków, ale to jeszcze nie powód, by się do niego odwracać plecami i lamentować nad zgniłymi pomarańczami. Przypominam: na Ukrainie większą władzę od prezydenta ma parlament, a tam walka dopiero się odbędzie. Niewykluczone nawet, że Partia Regionów będzie musiała porozumieć się z Blokiem Julii Tymoszenko. Możemy się spodziewać, że Janukowycz werbalnie będzie prorosyjski, nie należy jednak uważać go za rosyjską marionetkę. To przede wszystkim człowiek oligarchów z Doniecka, a ci przecież konkurują z rosyjskimi oligarchami i są silnie osadzeni na zachodnich rynkach. Gazprom może więc liczyć na Ukrainie na ulgowe traktowanie, ale Ewraz już nie.

Na miejscu lewactwa i endectwa nie biadoliłbym też o "krachu polskiej prometejskiej polityki". To dzięki tej polityce i naszemu poparciu dla Pomarańczowej Rewolucji Ukraina oddaliła się od Rosji tak bardzo, że nawet zwycięstwo pięciu Janukowyczów jej tam nie przybliży. Można tylko narzekać, że nasza polityka na Ukrainie była za mało aktywna.